Σήμερα το πρωί ήμουν στο αεροπλάνο και είχα μια από αυτές τις ανεπανάληπτες εμπειρίες του στυλ «ταξιδεύω με ένα τρίχρονο παιδάκι σε εμβέλεια ενός μέτρου». Αφήστε κατ’ αρχήν τη φαντασία σας να οργιάσει, χαχαχα!
Φυσικά δεν ήταν ούτε η πρώτη ούτε ελπίζω θα είναι η τελευταία φορά που θα ζήσω ένα παρόμοιο ταξίδι. Και με δικά μου, όλόδικά μου τρίχρονα έχω ταξιδέψει, και σε εγγύτητα με ένα σωρό μη δικά μου παιδιά σε ηλικίες από …λίγων ημερών μέχρι την εφηβεία.
Για κάποιο λόγο όμως, ειδικά σήμερα με έβαλαν σε σκέψεις τα πράγματα που άκουσα σε αυτό το ταξίδι.
Περιττό να πω φυσικά πως τα ζήσαμε ΟΛΑ, από το ένα τέταρτο ειρήνης που κοιμήθηκε το κοριτσάκι μέχρι τις αμέτρητες κλοτσιές στο πίσω μέρος του καθίσματος, φωνές, κλάματα, ουρλιαχτά, όλα μα όλα τα καλά!
Άκουσα λοιπόν
1. Κατ΄αρχήν ένα κάρο ψέματα, διαλέξτε και πάρτε:
«Είσαι μεγάλο παιδί τώρα» (η αλήθεια: δεν είναι μεγάλο παιδί)
«Η γιαγιά θα στενοχωρηθεί πολύ μαζί σου» (η αλήθεια: η γιαγιά θα χαρεί που ήρθε η εγγονή της, δεν είναι δουλειά της αν σήκωσε το παιδί το μισό αεροπλάνο)
«Ο πιλότος θα θυμώσει και θα μας πει να κατεβούμε» (φανταστικό, ε; ίσως το αγαπημένο μου από όλα τα ψέματα!)
«Βλέπεις την κυρία που έρχεται; (εννοούσε την αεροσυνοδό) Δεν θα μας δώσουν φαγητό αν συνεχίσεις έτσι και θα πεινάς» (και το φαγητό ήρθε, και η πορτοκαλάδα, και τα παιχνιδάκια, και η σοκολατίτσα στο τέλος)
«Η κυρία (εννοούσε εμένα) είναι κουρασμένη και την πονάς» (Η αλήθεια: ούτε κουρασμένη ήμουν ούτε με πονούσαν οι κλοτσιές στο κάθισμα – ήταν μια σούπερ ταλαιπωρία, αλλά πάντως ΔΕΝ ίσχυε αυτό που έλεγε ο μπαμπάς και οπωσδήποτε δεν ενδιέφερε τη μικρή)
«Τελευταία φορά που γίνεται αυτό! Δεν θα ξαναπάμε ΠΟΤΕ στη γιαγιά!! Τελείωσε!!!»
Είπαν δηλαδή και άλλα ψέματα, αλλά αυτά θυμάμαι.
2. Απειλές
«Αν δεν σταματήσεις τώρα αμέσως, θα φας πολύ ξύλο όταν φτάσουμε στο σπίτι. Σταμάτα τώρα!» (δεν ξέρω αν αυτή η απειλή ήταν πράγματι άδεια – το παιδί πάντως αδιαφόρησε)
«Κάτσε ήσυχη τώρα αμέσως! Θα σου πάρω το τάμπλετ!» (αυτή η απειλή ΗΤΑΝ άδεια – δεν της πήραν το τάμπλετ – το παιδί αδιαφόρησε)
«Πάψε αμέσως να κλαίς, δεν θα σε πάω στη ….» (δεν θυμάμαι το όνομα, ίσως εννοούσε κάποια ξαδερφούλα; το παιδί αδιαφόρησε)
«Μην είσαι τόσο κακό παιδί, ΚΑΝΕΙΣ δεν σε αγαπάει έτσι!!! Τα κακά παιδιά δεν τα αγαπάνε!» (το παιδί φαινομενικά αδιαφόρησε. Αλλά δεν νομίζω πως τέτοια πράγματα ξεχνιούνται, ακόμη και σε αυτή την ηλικία)
3. Άσκοπες ερωτήσεις και συγκρίσεις
«Μα γιατί με στεναχωρείς;» (θα ήξερε να απαντήσει σε αυτή την ερώτηση;)
«Είναι ανάγκη να κάνεις έτσι;»
«Κοίτα εκείνο το παιδάκι τί ήσυχα που κάθεται!» (το εν λόγω «παιδάκι» ήταν σε σχολική ηλικία)
«Μα εξήγησέ μου τώρα, γιατί κάνεις έτσι;»
«Γιατί δεν με ακούς, τί σου έχω κάνει;;; Ε;;;»
«Γιατί θέλεις τώρα να κατεβείς; Αφού μας είπαν να περιμένουμε να ανεβεί το αεροπλάνο»
4. Παρακάλια
«Πιες λίγο χυμούλη, είναι πολύ ωραίος! Κοίτα, θα πιω εγω, μμμμ, πολύ ωραίος είναι!»
«Κοίτα την κοπέλα τί όμορφη που είναι! (στο περιοδικό του αεροπλάνου)»
«Σε παρακαλώ πάψε να ….»
«Σε παρακαλώ, μην είσαι κακό παιδί!» (ίσως το χειρότερο σχόλιο από όλα)
….και άλλα πολλά τέτοια, δεν τα θυμάμαι όλα.
Για να μην μακρηγορώ, το παιδί αδιαφόρησε και τους αγνόησε σχεδόν σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, μέχρι και το μπαμπά του χτύπησε (εκείνος δεν αντέδρασε σε αυτό, εκτός από με ένα «Μα γιατί το κάνεις αυτό;»).
Ερώτηση: Μπορούσαν εκείνη την ώρα
να κάνουν ΑΜΕΣΑ κάτι καλύτερο;
Νομίζω πως όχι. Οι συγκεκριμένοι γονείς είχαν συνηθίσει αυτή τη συμπεριφορά (και τη δική τους και του παιδιού), οπότε άμεσα, μάλλον δεν γινόταν τίποτα. Το μόνο που θα είχε βοηθήσει την κατάσταση για τους υπολοίπους θα ήταν, ίσως, μετά το πρώτο τέταρτο να πουν την αλήθεια στους συνεπιβάτες μπροστά, πίσω και πλάι «Σας ζητούμε συγγνώμη για την ταλαιπωρία, είναι πολύ δύσκολη στα ταξίδια και δεν ξέρουμε πώς να την κουμαντάρουμε καλύτερα». (ακούω ήδη φωνές αγανάκτησης: «Να κουμαντάρουμε το παιδί – γιατί τί είναι, βάρκα; παιδί είναι!!!»
Ναι, όμως για αυτό πρόκειται. Για το κουμάντο/τη διαχείριση μιας αντικειμενικά δύσκολης κατάστασης.
Έχω δει παρόμοια περίπτωση σε πραγματικά πολύωρο ταξίδι στην Ανατολική Ασία, που Αμερικανίδα μαμά απευθύνθηκε ακριβώς έτσι στους γύρω γύρω συνεπιβάτες. Αν μη τι άλλο νομίζω πως δέχθηκαν όλοι αυτή τη συμπαθητική επικοινωνία και – αν μη τι άλλο – το γεγονός πως αναγνώριζε η μαμά την …«ατυχία» μας να συνταξιδεύουμε με το μικρό Ταλιμπάν. Δύο καθίσματα πιο πέρα βρέθηκε ένας κύριος που απασχόλησε για αρκετή ώρα το παιδάκι με θαυμάσια δημιουργικό τρόπο λέγοντάς του ιστορίες και κάνοντάς το να γελά. Πέρασε απρόσμενα όμορφα το ταξίδι.
Είμαι σίγουρη πως αρκετοί θα θυμώσουν που το θέτω έτσι και θα πουν πράγματα όπως «Έτσι είναι τα παιδιά, τί να κάνουμε δηλαδή;;;», «Δεν αγαπάς τα παιδιά!», «Είναι ρατσιστικό ενάντια στο παιδί!», «Το παιδί πρέπει να εκφραστεί» κλπ.
Έχω αφιερώσει τη ζωή μου στα παιδιά και όσοι με ξέρουν θα πιστοποιήσουν πως αγαπώ ΠΑΡΑ πολύ τα παιδιά, οπότε νιώθω αρκετά ελεύθερη να εκφράσω γνώμες που ίσως ενοχλούν:
Το παιδί αυτό εκφραζόταν πράγματι; Γιατί και βαριόταν, και άκουγε από τους γονείς του απειλές, ψέματα, ερωτήσεις που δεν είχε την ωριμότητα να απαντήσει, και σίγουρα ΔΕΝ ΠΕΡΑΣΕ ΚΑΛΑ κρίνοντας από το πώς φώναζε και χτυπιόταν 85% του χρόνου, η έκφρασή του ήταν κάπως έτσι (δεν είναι φυσικά το παιδί στη φωτογραφία).
ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΜΕΝΟ….. ΔΕΝ ΗΤΑΝ. Βέβαια περνούν καλά τα παιδιά όταν χοροπηδούν, αλλά όταν περνούν καλά έχουν άλλη έκφραση στο πρόσωπό τους. Δεν περνούσε καλά, δεν ήξερε τί ήθελε, και δεν ένιωθε ασφαλές κατά τη γνώμη μου – υποθέτω πως ένιωθε έντονα την ανασφάλεια, ανυπομονησία και απελπισία των γονιών του και την καθρέπτιζε.
Οι γονείς εξέφραζαν σωστά την αγάπη τους με την απελπισμένη συμπεριφορά που έδειξαν; Το «απελπισμένη» είναι δική μου προσωπική γνώμη φυσικά, αλλά νομίζω θα συμφωνούσατε αν ήσασταν παρόντες πως ακουγόταν σαν καμπάνα η απελπισία τους όταν απειλούσαν και παρακαλούσαν χωρίς αποτέλεσμα εναλλάξ το παιδί τους.
Θα έπρεπε να δεχόμαστε ΠΑΝΤΑ σαν γονείς την οποιαδήποτε έξαλλη συμπεριφορά ενός παιδιού, απλά και μόνο επειδή είναι παιδί;
Ερώτηση προβοκάτσια για την έκφραση «παιδί»: το νεογέννητο είναι ίσα και όμοια με το παιδί των 17μηνών, τριών ετών, 8 ή 15.5 ετών;;; Πότε δηλαδή είναι αρκετά «μεγάλο» το παιδί ώστε να μπορούμε να ταξιδεύουμε μαζί του χωρίς …Lexotanil; Η ανοχή βοηθά το παιδί; βοηθά τους γονείς; δεν βοηθά κανέναν;
Απάντηση
Νομίζω πως στη συγκεκριμένη περίπτωση, το παιχνίδι είχε χαθεί προκαταβολικά κατά 100%.
Ήταν μια κατάσταση τέλειας ομηρίας (ΔΕΝ θα τους «κατέβαζε» από το αεροπλάνο ο πιλότος όπως είπαν στο παιδί επειδή «θύμωσε») και ζήσαμε όλοι το αποτέλεσμα της συνταγής
{προσωπικότητα παιδιού + μέχρι τότε έργο ανατροφής του παιδιού + σχέση γονιών/παιδιού}
Δεν μπορούσαν να πάνε, αντικειμενικά, πουθενά, οπότε ανεβαίνουν στην επιφάνεια με high definition ευκρίνεια ΟΛΑ τα προβλήματα….
Η οικογένεια αυτή φαινόταν να μην είχε καταφέρει να εγκαταστήσει καμία, μα καμία δομή, δεν υπήρχε διαφορά ύψους ή ιεραρχία μεταξύ των γονιών και του παιδιού (της μιλούσαν σαν να ήταν ίση με εκείνους ή τουλάχιστον έφηβη) οπότε το παιδί ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΟΡΙΑ στη συμπεριφορά του. Πιστεύω πως κάπως έτσι θα συμπεριφέρεται και αλλού όπως στο εστιατόριο, σε επισκέψεις σε φίλους, σε μαγαζιά, σε σουπερμάρκετ, παντού.
Και οι γονείς σε παρόμοια απελπισία θα είναι δυστυχώς. 😥
Μήπως είχε απλώς μια πολύ άσχημη μέρα; Δεν νομίζω. Συνήθως όταν μια συμπεριφορά είναι εντελώς ασυνήθιστη και απροσδόκητη, το λένε οι γονείς (μα τί έπαθε, μήπως είναι άρρωστη, ποτέ δεν είναι έτσι κ.ο.κ.) μεταξύ τους, στο παιδί και στους άλλους.
Αν λοιπόν υποθέσουμε πως ΔΕΝ ήταν απλά μια ασυνήθιστα φοβερή μέρα και το σενάριο αυτό επαναλαμβάνεται και στο σουπερμάρκετ, θέλετε να φανταστείτε στο μέλλον τί θα γίνεται;
Ναι, τα ταξίδια θα είναι πιο εύκολα σε λίγα χρόνια, αλλά τα «πεδία μάχης» απλά αλλάζουν:
Τί κάνουμε π.χ. όταν θέλει κινητό το παιδί στα 9 του, τί κάνουμε όταν θέλει ακριβά δώρα για τα Χριστούγεννα, τί κάνουμε όταν δεν τα πάει καλά με ένα δάσκαλο στο σχολείο, τί κάνουμε όταν βαριέται να διαβάσει, τί κάνουμε όταν μπαίνει 13 χρονών σε αυτοκίνητο φίλου και το οδηγεί έστω και 100 μέτρα σε ένα πάρκινγκ, τί κάνουμε όταν πιάνει κακές παρέες, τί κάνουμε στην εφηβεία όταν μας λέει ψέματα………. Να συνεχίσω;;;
Ισχυρίζομαι λοιπόν, πως εκτός κι αν γίνει κάποιο θαύμα, προμηνύονται πολλές δυσκολίες σε διάφορα πεδία στο μέλλον για αυτή την οικογένεια, ακόμη κι αν δεν θα είναι “in your face” όπως σε αυτό το ταξίδι. Η εφηβεία ειδικά, που κανονικά είναι μια σταδιακή μετ΄εμποδίων εξομάλυνση της ιεραρχίας που προϋπάρχει σε μια οικογένεια, θα αναδείξει σε όλο τους το μεγαλείο τις τεράστιες τρύπες και την ανεπάρκεια της ανατροφής αυτού του παιδιού.
Για να είμαι ξεκάθαρη: ΔΕΝ περιμένω ένα τρίχρονο παιδί να κάθεται σαν αγγελάκι και να γράφει ένα δοκίμιο.
Υπάρχουν σίγουρα τέτοια παιδιά, αλλά είναι μια μειονότητα. Τα περισσότερα τρίχρονα έχουν φυσική ανάγκη για κίνηση και ζωηράδα, και σίγουρα δεν συμπεριφέρονται σαν έναν ογδοντάχρονο (τους λείπουν, άλλωστε, 77 χρόνια ζωής μέχρι τότε…).
Υποστηρίζω όμως τη θέση πως όταν καλλιεργούμε από την αρχή μια σταθερή σχέση με τα παιδιά και εφαρμόζουμε πάντα κανόνες καλής ανατροφής, ακόμη και το αεροπορικό ταξίδι δεν καταλήγει με τους πάντες κουρασμένους, καταϊδρωμένους και εκνευρισμένους μετά από δυόμισι ώρες τρέλας.
Εσείς, τί λέτε για όλα αυτά; Έχετε ζήσει παρόμοιες περιπτώσεις;
Πολύ ωραίο κείμενο, έχω ζήσει παρόμοιες καταστάσεις, επειδή έχω δουλέψει κ με παιδια, αλλά όχι σε αεροπλάνο που θεωρώ πως λόγω και του περιορισμένου χώρου τα πράγματα είναι πιο δύσκολα, διαβάζοντας όμως όλα αυτά, σκεφτηκα τώρα που το παιδί μου είναι σχεδόν 19μηνων πως υπάρχουν στιγμές που έχω νιώσει κι εγώ αυτή την απελπισία, αδύναμη να διαχειριστώ τη συμπεριφορά του.Σιγουρα δεν είναι εύκολο να είσαι γονιός. Η γνώμη μου όμως είναι πως σιγουρα τα παιδιά πρέπει να έχουν όρια, κανόνες και να μαθαίνουν καλή συμπεριφορά .
Καλημέρα Αμαλία, συμφωνώ απόλυτα μαζί σου! Και εγώ έζησα παρόμοιες καταστάσεις ….απείρου κάλλους ειδικά με το δεύτερο παιδί μας, σε σημείο να πρέπει να εγκαταλείψω το σουπερμάρκετ με το παιδί παραμάσχαλα. Κυριολεκτικά παραμάσχαλα 😀
Εδώ που τα λέμε, οι «τρελές εποχές» ίσως να είναι ακόμη μπροστά σου αν το παιδί σου είναι 19 μηνών. Αλλά τα παιδιά μαθαίνουν με κάθε τέτοια εμπειρία, και εμείς κοντά τους. Όσο πιο σίγουροι είμαστε εμείς στο τί θέλουμε να μεταδώσουμε, τόσο περνά η σιγουριά μας στο παιδί. Θα γράψω και μέρος 2ο!
Το κάθε παιδί έχει το χαρακτήρα του, όμως όταν το βάλεις σε ένα δρόμο όπου ξέρει τι τον παίρνει να κάνει και τι όχι, τότε όλα κυλάνε πιό ομαλά.
Θα υπάρχουν πάντα οι ηλίθιοι που θα λένε το παιδί δεν είναι στρατιωτάκι, το ότι έχει κανόνες δε σημαίνει πως είναι στρατιωτάκι, ούτε είναι ένας πλανήτης όπου θα σε βγάλουν στη κοινωνία να κάνεις ότι θέλεις επειδή έτσι σε έμαθαν από το σπίτι.
Δουλειά του γονιού (μεταξύ άλλων) είναι να προετοιμάσει το παιδί για τον έξω κόσμο. helloooo! το αεροπλάνο ανήκει σε αυτή τη κατηγορία…
Συμφωνώ – οι άλλοι επιβάτες, μικροί και μεγάλοι, νομίζω επίσης…
εγω εχω ζησει παρομοιες καταστασεις,οχι σε αεροπλανο βεβαια,με τον πρωτο μου γιο και τωρα ζω παρομοιες καταστασεις με τον δευτερο αλλα σε πιο lite φαση.μερικες φορες νιωθω πολυ αποτυχημενη ως μαμα.
εχω ζησει παρομοιες καταστασεις μια με το πρωτο μου παιδι που ηταν πολυ ζωηρο και βαριοταν πολυ γρηγορα τους κλειστους χωρους και μια τωρα με τον δευτερο γιο αλλα σε πιο light φαση γτ ειναι πιο ησυχος.κι εχω πει ακριβως τα ιδια ψεματα τις ιδιες χαζες ερωτησεις τις ιδιες απειλες κλπ.αν και προσπαθω να τον μεγαλωσω βαζοντας ορια μιλωντας του πολυ απο το σπιτι κλπ,νιωθω πολυ αποτυχημενη ως μαμα πολλες φορες.περιμενω με αγωνια το 2ο μερος αλλα πειτε μας και πως ξεπερναμε τα εμποδια.
Νομίζω το πρώτο βήμα είναι να μην επιτρέπετε το συναίσθημα της αποτυχίας (δεν βοηθάει σε ΤΙΠΟΤΑ) αλλά να κοιτάξετε εκ των προτέρων τι σχέση καθοδήγησης θα χτίσετε με το παιδί με ρεαλιστικά όρια που τηρείτε πάντα και άμεσα (δηλαδή, για αρχή, δεν ανακοινώνετε ποτέ συνέπεια που δεν θα έρθει). Τα ταξίδια είναι κατάσταση ομηρίας, το αεροπλάνο ίσως η maximum βερσιόν γιατί δεν υπάρχει διέξοδος για κανέναν – εκεί φαίνονται δηλαδή περισσότερο οι αδυναμίες του συστήματος. Το ποστ το έγραψα διότι πραγματικά εντυπωσιάστηκα από την απελπισία γονιών (που δεν ήξεραν τι να κάνουν) και παιδιού (που δεν ήξερε τι να κάνει) παρομοίως. Θα γράψω δεύτερο μέρος, υπόσχομαι! 🙂
Δυόμισι ώρες τρέλας το ταξίδι, αυτοί οι γονείς ζούνε αυτή την τρέλα και πριν και μετά το ταξίδι. Εν μέρει τους καταλαβαίνω και τους συμπονώ. Εύχομαι σύντομα να βρουν έναν κώδικα επικοινωνίας.
Ναι, εν μέρει το έχουμε ζήσει όλοι οι γονείς κάτι παρόμοιο – ελάχιστοι είναι αυτοί που έχουν απλά αγγελούδια στο σπίτι… Πάντως πετύχατε ακριβώς το ζητούμενο, πρέπει να υπάρχει λειτουργικός κώδικας επικοινωνίας εντός και εκτός αεροπλάνου, συμφωνώ απόλυτα!
Το σχόλιο "δεν υπήρχε διαφορά ύψους ή ιεραρχία μεταξύ των γονιών και του παιδιού", αυτό νομίζω συμβαίνει σε μένα, της μιλάω σαν ίση με μένα, ορισμένες φορές πεισμωνει και εξελίσσεται σε μάχη ισχύος μεταξύ μας κάτι απλό. Πώς να το χειριστώ; Πως κατέληξε η πρόθεση μου για σεβασμό απέναντι της σε έλλειψη ορίων και μη ιεραρχίας;
Νομίζω πως αν ισχύει αυτό, καταλήξατε κάπου εκεί… κατά λάθος, όπως άλλωστε και πολλοί άλλοι γονείς. Μερικοί δεν θέλουν να είναι κυριαρχικοί όπως οι δικοί τους γονείς, και καταλήγουν να μιλούν στα παιδιά σαν να βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο με εμάς. Δεν νομίζω πως μπορούμε να λύσουμε τη απορία σας στα …σχόλια ενός blog, αλλά σίγουρα είναι καλό να σκεφτείτε καλά με τον άντρα σας πώς θα κοιτάξετε το παιδί στα μάτια και θα ξαναθέσετε τους κανόνες από την αρχή. Μπορείτε, ξέρετε. Οι γονείς της είστε, όχι οι φίλοι της. Έχει άλλους φίλους 😉!
3 χρονων
Ναι αλλα προτείνετε και λύσεις οχι μονο την αναλυση.
Ξέρετε, δόξα τω Θεώ προτείνω πολλές λύσεις στην ιστοσελίδα αυτή, κυρίως σε θέματα υγείας. Το άρθρο αυτό στο blog προέκυψε αυθόρμητα μετά την εμπειρία μου στο αεροπλάνο. Για ιδέες και λύσεις, δείτε π.χ. το σχόλιο της Μαρίας με τα δύο κορίτσια της. Καλό καλοκαίρι! Σουζάννα
Εμείς πέρυσι περάσαμε υπέροχα με τις 3,5 και 8,5 χρόνων κόρες μας στο 1ο μας αεροπορικό ταξίδι, 1,5 ώρας να πάμε και άλλη 1,5 να γυρίσουμε.
Είχαν μεγάλη αγωνία για το ταξίδι. Ήταν υπερευτυχισμενες, ενώ εγώ καταγχωμενη να πανε όλα καλά…
Θεωρώ, ότι είναι μια τέλεια ευκαιρία, να δώσεις το 100% της προσοχής σου στα παιδιά σου.
Βγάλαμε φωτογραφίες, παίξαμε λεκτικά παιχνιδια, κάναμε πλάκες, φαγαμε και ηπιανε τα κερασματα..
Ναι οκ κάναμε φασαρία, αλλά θεωρώ ότι ήταν μια ευχάριστη φασαρία. Η μικρή τραγουδούσε και την άκουγε όλο το αεροπλάνο…Δεν την σταμάτησα, γιατί προτίμησα αυτή τη φασαρία, από κάποια άλλη…
Κάναμε ακριβως ότι κάνουμε κ στα ταξίδια μας με αυτοκίνητο και ακόμα περισσότερα πράγματα, γιατί ήταν μια καινούρια και πρωτόγνωρη εμπειρία, που πήγε πάρα πολύ καλά. Ανυπομονούμε να το ξανά κάνουμε. 🙂
Επίσης η καθεμία είχε την δική της βαλίτσα. Άρα ένοιωθαν και έκαναν ότι κ εμείς 😉
Νομίζω τα πήγατε πραγματικά θαυμάσια, μπράβο σας!! Και ναι, μια φασαρία πάντα είναι φυσιολογική με τα παιδιά, αλίμονο, αλλά υπάρχει φασαρία και…. φασαρία!! Να είστε καλά, συνεχίστε έτσι!
Σουζάννα
Εμενα ειναι πολυ ζωηρουλης ο μικρουλης μου 2.5 ετων αλλα οχι στα ταξιδια.οταν μπαινει στο αυτοκινητο απ τα πρωτα λεπτα αρχιζει κ ζαλιζεται χλωμιαζει αφυδατωνοντε τα χειλακια του κ στο τελος κανει εμετο..ενω εχουμε κανει κ σταση …1000φορες να ηταν ζωηρος κ να σηκωνε ολο τον κοσμο στο ποδι παρα αυτο που δν μπορει να παει πουθενα κ αν παμε γινεται χαλια το μωρο….γιατι δεν εχει κ κατι να του δωσω για να τον βοηθησω…
Σας αγαπώ σας εκτιμώ Αλλά εδώ σας δίνω φάουλ! Κρίνεται μια οικογένεια παρατηροντας τη σε μια απαιτητική στιγμή κ μάλιστα δημόσια! Πείτε ότι θέλετε για το αεροπλάνο Αλλά θα ήταν φρόνιμο να μην αναφέρεστε σε συγκεκριμένους ανθρώπους.
Η Συμπεριφορά ενός παιδιού μια δεδομένη χρονική στιγμή είναι θέμα πολυπαραγοντικό που ούτε εσείς ως γιατρός δεν είστε σε θέση να αποκωδικοποιήσετε μέσα από εξ αποστασεως παρατήρηση.
Δέχομαι το φάουλ αν και, πιστέψτε με, τους «κρίνω» με πολύ περισσότερη επιείκεια από τους πάντες εκεί μέσα.
Όπως μπορείτε σίγουρα να φανταστείτε, βλέπουμε τα παιδιά στο ιατρείο συνήθως σε δύσκολες και απαιτητικές στιγμές. Δεν έρχονται σε εμάς γιατί είναι όλα τέλεια. Οι δύσκολες και απαιτητικές στιγμές ξεγυμνώνουν όλες τις ανεπάρκειες και τα λάθη μας, καθώς και τα κενά στη σχέση μας. Και δεν βγάζω ούτε τον εαυτό μου απ’ έξω, τα λάθη μου τα βλέπω πάντα όταν περνάμε κάτι δύσκολο.
Όταν έχουμε καλή σχέση εμπιστοσύνης με το παιδί και δεν το κοροϊδεύουμε, δεν του λέμε συνέχεια ψέματα και δεν το απειλούμε ψεύτικα, ακόμα και στις δύσκολες στιγμές δεν χρειάζεται να απελπιστούμε τόσο, όσο ήταν απελπισμένοι αυτοί οι γονείς. Ειλικρινά τους λυπήθηκα, και τους γονείς και το παιδί τους. Καθόμουν πάρα πολύ κοντά τους (ακριβώς μπροστά) και άκουσα όλα όσα έλεγαν στο παιδί.
Ξέρω πολλές οικογένειες που έχουν και «εύκολα» και πιο «δύσκολα» παιδιά. Μια καλή σταθερή ανατροφή, που βασίζεται στην εμπιστοσύνη εκατέρωθεν, ακόμη και σε τρομερά δύσκολες στιγμές θα βοηθήσει πάρα πολύ.
Δεν έχω γνωρίσει ποτέ οικογένεια που να λέει συνεχώς ψέματα στο παιδί της μόνο σε ορισμένες καταστάσεις και άλλοτε να είναι ειλικρινής και έντιμη. Οι οικογένειες που λένε ψέματα στα παιδιά τους το κάνουν σε πολλές καταστάσεις, ακόμα και για θέματα του τύπου «Φάε το φαγητό σου, θα δεις, αύριο θα έχεις ψηλώσει μισό κεφάλι!!!» ή «Το παιχνίδι αυτό θα σου το αγοράσω αύριο, και μεγαλύτερο αν θέλεις!» (εννοείται αυτό δεν συμβαίνει μετά ποτέ). Τα παιδιά δεν είναι χαζά. Αντιλαμβάνονται το ψέμα, την κοροϊδία και δεν χτίζουν εμπιστοσύνη αν δεν τους λέμε τα πράγματα όπως είναι – και νιώθουν ανασφαλή χωρίς όρια και εμπιστοσύνη, πράγμα που φαίνεται στην συμπεριφορά στο αεροπλάνο, στο εστιατόριο, στο σχολείο και φυσικά και στο ιατρείο.
Καλή συνέχεια σας εύχομαι!!! Σουζάννα
Οι άνθρωποι κρίνονται από τις πράξεις και τις συμπεριφορές τους, όχι από τα σκηνικά που αναφέρονται! Ψέματα, απειλές χωρίς εφαρμογή, επιβράβευση της κακής συμπεριφοράς… Και ίσως κάτι που θεωρώ ότι ξέχασε να αναφέρει η εξαιρετική ιατρός κα Kemper: ΑΡΝΗΣΗ!!! Αν μπορούσαν να αναγνωρίσουν αυτοί οι γονείς ότι χρειάζονται βοήθεια ίσως να υπήρχε ελπίδα, όμως είναι ολοφάνερο ότι δεν το αναγνωρίζουν.
Όπως και να έχει ειλικρινά πιστεύω ότι ο σκοπός του άρθρου δεν είναι για να κριθούν οι γονείς αλλά για να μπορέσει ο καθένας από εμάς να παραδειγματιστεί, ίσως να αναγνωρίσει και να προσπαθήσει να βελτιωθεί! Γιατί πάντα υπάρχει χώρος για βελτίωση.
Σας ευχαριστούμε θερμά κυρία Σουζάννα