Η συγγραφέας μας!
Σήμερα φιλοξενούμε ένα άρθρο από το χέρι της αγαπημένης μας Αντώνιας, που διατηρούσε παλιότερα (για ψυχοθεραπεία, λόγω της τότε κλεισούρας της με το μωρό) ένα πολύ δημιουργικό και πρωτότυπο blog. Έχουν περάσει μερικά χρόνια από τότε που ένιωθε ένοχη για… τα πάντα, οπότε είναι πιο προχωρημένη τώρα πια.
Μας διηγείται εδώ πώς σκέφτεται, πλέον, σήμερα. Απολαύστε το!
Το 2015 είχα ανεβάσει ανάρτηση με τίτλο “Μαμά σημαίνει τύψεις…”
Και ξεκινούσα έτσι:
“Αισθάνομαι σαν αυτά τα καρτούν που τα περνάει οδοστρωτήρας και γίνονται χαλκομανία με τη γλώσσα να πετάγεται μπροστά. Κι όλη αυτή η πίεση φυσικά μετατρέπεται σε έναν αδιάκοπο εκνευρισμό που πέφτει πάνω στα μικρά μου καθρεφτάκια κι επιστρέφει πάνω μου πολλαπλασιασμένος ωσάν μούντζα. Κι ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται… με την προσθήκη τύψεων.”
Και απαριθμούσα ένα κατεβατό τύψεων που με κατέτρωγαν καθημερινά.
Παρά την άποψη που έχουν οι μεγαλύτερες σε ηλικία γυναίκες “Εγώ μεγάλωσα (δεκα)εφτά παιδιά και τα έκανα όλα μόνη μου χωρίς καμία βοήθεια”, θεωρώ πως η σύγχρονη γυναίκα βρίσκεται πιο εκτεθειμένη από ποτέ.
Παλαιότερα τα παιδιά τα μεγάλωνε ολόκληρη η γειτονιά. Η πόρτα άνοιγε (και συνήθως έμενε ανοιχτή ως το βράδυ), τα παιδιά έφευγαν για το σχολείο, οι γυναίκες έβγαιναν στην αυλή και άπλωναν τη μπουγάδα ενώ τα λέγανε, πάρε δυο αυγά, εγώ έφτιαξα μαρμελάδα πάρε ένα βάζο και τα παιδιά όλη μέρα αλώνιζαν στο δρόμο. Οι γονείς δεν έκαναν τους ταξιτζίδες σε έναν αγώνα ενάντια στο χρόνο να προλάβουν τις διάφορες εξωτερικές δραστηριότητες του κάθε παιδιού τους.
Αργότερα, τις δεκαετίες του ’80 και του ’90 ήταν πιο αποξενωμένα όλα, σίγουρα, αλλά από τη στιγμή που μια μαμά έδινε στο βλαστάρι της σπιτικό φαγητό και το Amoxil που έγραφε ο γιατρός για την ωτίτιδα, δεν είχε κάποιο λόγο να θεωρεί πως κάνει κάτι στραβά.
Το άγχος της σύγχρονης μάνας έχει ξεκινήσει πριν καν το παιδί βγει το πρωί από την πόρτα.
Τι να του δώσει για πρωινό;
-
Να δώσει γάλα; Λένε τόσα για τα γαλακτοκομικά…
-
Και αυτές οι νιφάδες έχουν ένα σωρό ζάχαρη και αλάτι…
-
Τοστ; Άπαπα τα αλλαντικά είναι καρκινογόνα…
-
Για παιδικό γιαούρτι με όλα αυτά τα “Ε”, ούτε λόγος…
-
Μια μπανάνα, μια πορτοκαλαδίτσα… πάνε και αυτά από τότε που γνώρισε τη Σουζάννα…
Είναι και λίγο η (παρα)μόρφωση. Ολη αυτή η πληθώρα πληροφοριών και συμβουλών, που στο τέλος μας κάνουν να αισθανόμαστε ότι και που αναπνέουμε δημιουργούμε παιδικά τραύματα στα παιδιά μας.
Δε θα κάτσω να αναλύσω τους λόγους των μητρικών ενοχών. Όλες μας τους γνωρίζουμε. Πλέον διαβάζω το κατεβατό τύψεων που είχα γράψει πριν 4 χρόνια και μου φαίνεται κάπως γραφικό.
Τί έκανα, λοιπόν , για να απομακρυνθώ από όλη αυτή την άσκοπα ψυχοφθόρα κατάσταση;
Καταρχάς να τονίσω πως ό,τι έχω καταφέρει έγινε σιγά σιγά, μετά από μεγάλο αγώνα και πως ακόμα, φυσικά, προσπαθώ.
Κάποια στιγμή γύρισα απλά και είπα στον εαυτό μου :
Δεν γίνεται να τα ελέγχεις όλα!
Είναι αδύνατον να είσαι μαμά, φίλη, δασκάλα, διατροφολόγος, δεσμοφύλακας/τσοπανόσκυλο (διάλεξε αυτό που σε εκφράζει) και γιατρός των παιδιών σου.
Καλά με δουλεύεις, θα μου πεις; Γράφεις μέσα στη σελίδα της Σουζάννας ότι δε γίνεται να είσαι γιατρός των παιδιών σου; Οχι, δεν είμαι γιατρός. Είμαι μια αρκετά καλά, θεωρώ, ενημερωμένη μαμά, που όταν θα πάει στο γιατρό θα ξέρει πως έχει κάνει ό,τι είναι δυνατό και πως από τη στιγμή που δεν ήταν αρκετό, θα αφήσει πλέον να αναλάβει ο ειδικός. Χωρίς ενοχές.
Δεν είμαι δασκάλα.
Είμαι μια μαμά που διδάσκω στα παιδιά μου τι θα πει οργάνωση και νοικοκυροσύνη στη ζωή μας γενικά, τι θα πει προσήλωση στο στόχο, τι θα πει ομαδικότητα και ατομικότητα, εντιμότητα, φιλότιμο, και διάφορες άλλες αρχές που τις θεωρώ σημαντικές.
Έχω πει στον μεγάλο πως αν πάρει Γ στο τεστ ενώ είχε προσπαθήσει, δεν πειράζει… Αν όμως πάρει Β ενώ δεν είχε ανοίξει βιβλίο γιατί “τα ξέρει όλα”, αυτό πειράζει. Οταν πάει Γυμνάσιο, αν είναι καλός μαθητής και παίρνει καλούς βαθμούς και Αριστεία, θα του πω μπράβο, αλλά και πως αυτά στην ουσία δεν έχουν ιδιαίτερη αξία. Δεν ορίζουν οι άλλοι το αν και πόσο αξίζουμε, ούτε θα εξαρτηθεί από αυτά η επιτυχία ή αποτυχία στη ζωή μας.
Αυτό που ΔΕΝ θα κάνω πλέον στον δεύτερο όταν θα έρθει η ώρα, είναι να γίνομαι …ένα με την καρέκλα δίπλα του για κάνει μια φωτοτυπία, αφού θα του έχει πέσει το μολύβι, θα έχει ξύσει τη μύτη που έσπασε, θα έχει πιάσει τη γόμα που κύλησε, θα έχει πιει νερό, θα έχει πιάσει το μολύβι που έπεσε, θα έχει πάει στην τουαλέτα, θα έχει πιάσει το μολύβι που έπεσε (γιατί τα κάνουν στρογγυλά, μπορείς να μου πεις; Τόσα χρόνια feedback από γονείς και δασκάλους δε τους έχουν διδάξει κάτι;!!!) και θα μου έχει πει πόσο με αγαπάει.
Θα είμαι εκεί γύρω κάνοντας κάτι χρήσιμο και προσφέροντας βοήθεια όποτε χρειάζεται.
Σημειωτέον, τρία χρόνια πριν θα με έτρωγε η στεναχώρια να έχει το πεμπτάκι μου τόσα λίγα μαθήματα για την επόμενη μέρα, που να τα τελειώνει μέσα σε ένα δεκαπεντάλεπτο – και, όχι, δε γίνεται τόσο καλή δουλειά μέσα στην τάξη ώστε να το δικαιολογεί αυτό. Πλέον επαναλαμβάνω στον εαυτό μου,( κάποιες φορές λίγο πιο έντονα ανάμεσα από βαθιές εισπνοές): “Ας κάνει η δασκάλα τη δουλειά της κι εγώ τη δική μου.” Χωρίς ενοχές.
Δεν είμαι φίλη τους.
Είμαι εδώ, για να τους ακούω, να αφουγκράζομαι, να συμβουλεύω, να παρηγορήσω όταν χρειαστεί, αλλά και για να θέτω όρια. Κι όποιος θέτει όρια γίνεται πολλές φορές δυσάρεστος και κακός. Χωρίς ενοχές.
Δεν είμαι διατροφολόγος και ΔΕΝ είμαι σεφ.
Προσπαθώ να ενημερώνομαι, να μαθαίνω νέα πράγματα, να εφαρμόζω ό,τι μπορώ, αλλά δε γίνεται να ξυπνάω πριν τα κοκόρια για να φτιάχνω κάθε μέρα γκουρμεδιές για πρωινό ή δεκατιανό. Ούτε έχω τα χρήματα να τα αγοράζω όλα βιολογικά. Επίσης μεγαλώσαν γενιές και γενιές υγιών παιδιών χωρίς goji berry και αμυγδαλόγαλα. Όλα με μέτρο. Με σπιτικό φαγητό. Χωρίς ενοχές.
Αφιερώνω τακτικά χρόνο στον εαυτό μου.
Ευτυχώς τις περισσότερες φορές δεν τον στερώ από τα παιδιά. Οταν το κάνω και μου λένε ότι τους έλειψα, τους εξηγώ πως όλοι έχουμε ανάγκη να κάνουμε κάποιες φορές πράγματα για τον εαυτό μας, αυτό μας δίνει χαρά, μας ξεκουράζει και μας κάνει κατ’ επέκταση καλύτερους γονείς. Επίσης αυτό θα τους διδάξει να διεκδικούν κι εκείνα τον προσωπικό τους χώρο και χρόνο όταν μεγαλώσουν. Χωρίς ενοχές.
Δεσμοφύλακας/ τσοπανόσκυλο…
Αυτό, είδες, το άφησα τελευταίο… Δυστυχώς είμαι και θα είμαι…γιατί εδώ που τα λέμε οι μπαμπάδες είναι λίγο γιούχου…
Και αν δεν πεις εσύ «Σηκώθηκες από το τραπέζι. Πριν κάτσεις στην τηλεόραση δεν έχουμε πει ότι πλένουμε τα δόντια;» ή «9 η ώρα, πάμε για ύπνο»… δε θα τα πει κανένας. Να τονίσω βέβαια, πως όταν δεν είμαστε εκεί γύρω, με κάποιο μαγικό τρόπο όλα κυλούν ρολόι. Οπότε ας πηγαίνουμε που και που να κυνηγήσουμε καμιά αλεπού και ας αφήνουμε τον τσοπάνη να τα βγάλει πέρα μόνος του.
Τέλος θα ήθελα να σου τονίσω, επειδή είμαι σίγουρη πως και σε εσένα δεν αρκεί ο φυσικός κόσμος, αλλά υποθέτω έχεις και…υπερφυσικές βλέψεις… Πλέον έχω αποδεχθεί πως :
Δεν είμαι ο Flash!
Δεν είμαι ο μάντης Τειρεσίας!
Δεν είμαι η Κασσάνδρα! Που και να ήμουν δηλαδή, ποιος θα με πίστευε, οπότε πάλι στα ίδια θα ήμασταν.
Δεν γίνεται να τα προλάβω όλα.
Δεν γίνεται να τα προβλέπω όλα.
Δεν γίνεται να προλαμβάνω όλα τα κακά.
Μικρή είχα δει μια ταινία που μου άλλαξε τον τρόπο σκέψης: “Sliding Doors” με την Gwyneth Paltrow, αν σου θυμίζει κάτι. Eίναι, που λες, αυτή η κακομοίρα και επειδή καθώς τρέχει στη σκάλα, τσουπ, της μπαίνει ένα παιδάκι στη μέση χάνει στο τσακ το μετρό. Συγχρόνως όμως ξεκινάει μια δεύτερη ιστορία με το τι θα είχε γίνει αν η μαμά του είχε τραβήξει από το χέρι το παιδάκι και τελικά είχε προλάβει.
Στην εκδοχή που δεν προλαβαίνει, όλα πάνε στραβά.
Με φρίκη παρακολουθείς την άλλη βερσιόν όπου οσάν Φοίνικας αναγεννιέται από τις στάχτες της, αλλάζει τον βαλτωμένο τρόπο ζωής της και γνωρίζει και ένα καλό παλικάρι, γιατί τί γλυκανάλατη ταινία θα ήταν αν δεν είχε τέτοια κατάληξη. Κι εκεί που σε όλη την ταινία λες, “Αχ γιατί να μην έχει προλάβει”… ξανατσουπ… έχει ένα ατύχημα, καταλήγει στο νοσοκομείο όπου και τελικά πεθαίνει. (Κλάμα το παλικάρι, κλάμα κι εγώ… ) Στην αρχική εκδοχή τώρα, σιγά σιγά αρχίζει να κάνει κάποια βήματα βελτίωσης της ζωής της και ενώ πέφτει από τη σκάλα και πάλι καταλήγει στο νοσοκομείο, δεν έχει πάθει κάτι σοβαρό και τη γλυτώνει. Και στο ασανσέρ φεύγοντας γνωρίζει και πάλι το καλό το παλικάρι.
Που θέλω να καταλήξω με όλο αυτό το λογύδριο…
Διώξε από την καθημερινότητά σου τα «εάν», τα «μήπως» και τα «εφ’ όσον». Κάνει ό,τι μπορείς, ό,τι είναι να γίνει θα γίνει και όλα για κάποιο λόγο γίνονται.
Λιγότερες ενοχές, λοιπόν, μανούλες! Για να δούμε από κάτω σχόλια που να γράφετε πόσο περήφανες είστε για τις μικρές ιατρικές και όχι μόνο μάχες που κερδίσατε…!
>
“Ευχαριστώ πολύ την Αντώνια για το άρθρο – και εμένα τα παιδιά μου έχουν μεγαλώσει αρκετά πλέον οπότε εύκολα ταυτίζομαι, αλλά πριν από πέντε χρόνια θα με είχε βοηθήσει πολύ ένα άρθρο «από το μέλλον» μου ώστε να μην αισθάνομαι πάντα πώς πρέπει να τα φροντίζω και να τα ελέγχω όλα… και πως επίσης φταίω κάπως εγώ για όλα.”
Ευχαριστούμε για το γέλιο και την ανακούφιση που μας προσφέρατε μόλις❤️
Ταυτίζομαι 100%! Το ερώτημα παραμένει, πώς κάνεις αυτό το μαγικό κλικ, από το είμαι παντού για τα πάντα στο είμαι εδώ για μένα. Το έχω σκεφτεί πολλές φορές, αλλά στην εφαρμογή κάτι χαλάει. Θεραπευτικό το να διαβάζεις ότι κάποια το κατάφερε! Ευχαριστώ για την δημοσίευση!
Νομίζω το κλικ γίνεται στο «είμαι εδώ ΚΑΙ για μένα»… 😉
Τέλειο άρθρο! Μπράβο σε όλες μας κορίτσια που είμαστε εδώ και γραφουμε σχόλια σε αυτό το άρθρο στη σελιδα της κυρίας Σουζάννας!Σημαίνει ότι είμαστε σε καλό δρόμο!
Εμένα με ξεκόλλησε από το "τρένο σκέψεων και πρέπει" μια κοπέλα που παραδίδει δωρεάν μαθήματα yoga, αποφασισα να μου χαρίσω 20 λεπτά την ημέρα (όχι όλες τις μέρες, με διαλλείματα LOL)
https://yogawithadriene.com/
Ταυτίζομαι και επαυξάνω! Αν σας πω τι κάνω όλη μέρα θα κλαίμε παρέα 🙂 Μακάρι να υπήρχε τρόπος …
Αντώνια πολύ χαίρομαι με τα όσα λέει και σημαίνει το κείμενο σου για εσένα! Όντως, ένα κείμενο "απο το μέλλον" για κάποια μας χρόνια πριν, αν & ομολογώ ότι, προσωπικά, πολλές φορές ακόμη νομιζω οτι είμαι εδώ για όλους, όλα & σωστά.
Επίσης, μας λείπει η γραφή σου, να ξέρεις… & σε συνδυασμό με τα της Σουζανας κάνατε δίδυμο φωτιά!
Σας φιλώ γλυκά,
mama-Irini
Πολυ δυνατο κειμενο!!! πολλες αληθειες…οι σκεψεις μου τις τελευταιες μερες για των 2 χρονων παιδακι μου….ποσα "μην" ποσα "οχι" μια αρνητικοτητα και παλι νιωθω οτι προσπαθω προσπαθω τοοοσο πολυ και οσο προσπαθω τοσο χειροτερα τα κανω….καθε μερα λεω: μια καινουρια μερα ξεχνα τι εγινε χτες και ξανα προσπαθησε και παλι το ιδιο καθε βραδυ…αχ τα μαμαδογκρουπ ολα αυτα τα αρθρα τα κειμενα απο ψυχολογους τα οσα δεν πρεπει να λες και πρεπει να λες τα οσα πρεπει να κανεις και δεν πρεπει να κανεις..πολυ σοφα μια φιλη μου ειχε πει τοσα "δεν" που διαβαζουμε και ακουμε ,"δεν " θα μαθουμε να λεμε…προς θεου δεν κατηγορω καμια ομαδα και κανεναν!!!αλλα να η πληροφορια η συσσωρευμενη οι ατελειωτες ωρες διαβασματος (ουτε φοιτητρια ετσι!!) Με εχουν μπερδεψει ,με εχουν αγχωσει ,με εχουν κανει να αισθανομαι….λιγη.βοηθαει να διαβαζεις τετοια κειμενα…να ειστε καλα και οι 2( Αντωνια & Σουζαννα) εσεις και τα παιδακια σας!!!!
Εγώ λέω πάντα (και στον εαυτό μου) το εξής: το ότι ανησυχείς αν είσαι καλή μαμά και νιώθεις τύψεις για αυτά που δεν πήγαν τέλεια, αποδεικνύει ότι είσαι καλή μαμά. Οι αληθινά κακοί/ακατάλληλοι γονείς δεν απασχολούνται με τέτοια θέματα, και έχω γνωρίσει αρκετούς – έχουν περισσότερα δικά τους προβλήματα. Σουζάννα
Ταυτίζομαι, γέλασα πολύ στο σημείο με την αλεπού!
Λοιπόν, συμφωνώ απόλυτα με την συνονόματη και δεν θα άλλαζα ούτε κόμμα.
Είμαι η μαμά δύο αγοριών 7 και 10 ετών, τα πολύ δύσκολα περάσανε. Όμως διαβάζω με πολύ ενδιαφέρον αυτά που γράφει η Σουζάνα (όταν τα παιδιά μου ήταν πιο μικρά δυστυχώς δεν υπήρχε και έμαθα the hard way όσα τόσο απλόχερα λέει η Σουζάνα σμρ).
Ψυχραιμία λοιπόν, αγάπη και το καλύτερο που μπορούμε χωρίς τύψεις .
Αντωνία, όπως έγραψα και παραπάνω στη Μάρω οι τύψεις είναι αδιάσειστη απόδειξη πως αξιολογούμε κριτικά αυτά που κάνουμε και λέμε, προσπαθώντας να είμαστε καλές μητέρες. Δεν νοείται καλός γονέας χωρίς καθόλου τύψεις. Απλά αν σας κατεβάζουν την ψυχολογία, έχουν παραμείνει μαζί σας πέραν της εκπλήρωσης του σκοπού τους και πρέπει να τις τακτοποιείτε σε ένα ντουλαπάκι του μυαλού σας, και να το κλείνετε καλά το ντουλαπάκι. Έχουμε σημαντικότερα πράγματα να ασχοληθούμε από τις τύψεις!
Σουζάννα
Πολυ σωστα τα λεει η Σουζαννα. Το οτι σε προβληματιζει αν τα κανεις σωστα δειχνει οτι σε νοιαζει και προσπαθεις. Και κανεις δεν ειναι τελειος ουτε κανενας μας εμαθε να ειμαστε γονεις. Τα μαθαινουμε στην πορεια και στην πραξη, με λαθη, με διορθωσεις παντα κανοντας ο,τι νομιζαμε καλυτερο τη δεδομενη στιγμη και με τα εφοδια που ειχαμε τοτε.
Εμενα αυτο που μου στοιχησε πολυ ηταν η κριτικη και οι αποψεις των γυρω μου. Το οποιο δεν βοηθαει και σε τιποτα αν το καλοσκεφτεις γιατι δεν δινει λυση σε τιποτα. Δηλαδη να βαζω στην ακρη τον εαυτο μου για να κανω οτι καλυτερο για την κορη μου κι απο πανω ν ακουω οτι δεν χρειαζεται τοση "υστερια" να φαει σωστα, δεν χρειαζεται να ασχολουμαι συνεχεια μαζι της, δεν χρειαζεται που βαζω κανονες γιατι δημιουργειται ενταση, δεν χρειαζεται το ενα δεν χρειαζεται το αλλο. Οταν ομως βλεπουμε τωρα τ αποτελεσματα που ειναι τεσσαρων και ειναι ενα συνεργασιμο παιδι που μπορουμε να το εμπιστευτουμε, που δεν αρρωσταινει, που υπολογιζει τους αλλους, πως γινανε αυτα; Απο μονα τους;
Αυτη ειναι εμενα η ανταμοιβη μου. Παντα θυμαμαι ενα αρθρο μιας μαμας που ελεγε οτι ποτε δεν μετανιωσε για τις δουλειες που περιμεναν και για το χρονο που αφιερωσε στα παιδια της. Γιατι ηρθε η ωρα που μεγαλωσαν και ειχαν χορτασει αγκαλιες και την προσοχη της.
Λυδία, έχεις 100% δίκιο – το παιδί σου έφερε μαζί του προσωπικότητα και τη δική του μοναδικότητα, αλλά το τι κάνατε μαζί του έχει αναμφίβολα αποτελέσματα, και φαίνονται. Ποτέ μην ξεχνάτε πως τα σχόλια των γύρω σας έχουν περισσότερο να κάνουν με τις δικές τους εμπειρίες και τα δικά τους προβλήματα, παρά με εσάς. Δεν έχουν ιδιαίτερη σχέση με εσάς.
Πολύ καλή συνέχεια! Σουζάννα
Καλημέρα !!! Είμαι η Νατάσα και έχω ένα αγοράκι 5 ετων και μια μικρούλα 1 έτους.Μεχρι να μείνω έγκυος το δεύτερο παιδάκι όλα λειτουργούσαν ρολόι! Τα είχα όλα υπό έλεγχο ,είχα χρόνο για τα πάντα ,για το παιδί ,τον εαυτό μου ,τις δουλειές στο σπίτι ,τον άντρα μου για όλα ,γιατί λειτουργώ με πρόγραμμα πάντα και νιώθω ασφαλής . Με τον ερχομό του δεύτερου παιδιού κατέρρευσαν όλα και σε λίγο θα κατάρρευσω και γω που ξεκινάω και δουλειά. Νιώθω ότι έχει χαθεί ο έλεγχος και δεν περνα τίποτα από το χέρι μου πια! Το κοριτσάκι μου είναι ένα πολύ δύσκολο παιδί ή μάλλον το πρώτο μου παιδί ήταν πολύ εύκολο και είχα καλομαθει; Δεν ξέρω. Έχει περάσει ένας χρόνος ,όπου μεσολαβησε και μια μετακόμιση σε άλλη πόλη και γω ακόμη δεν έχω προσαρμοστεί σε τίποτα! Κάνω τα πάντα μηχανικά και προσπαθώ να ισορροπήσω ,είναι πρώτη φορά που έχω χάσει την μπάλα😂. Στον μόνο τομεα που νιώθω σίγουρη,είναι όταν τα παιδιά αρρωσταίνουν ,που χάρη σε σας και τις συμβουλές σας ,γιατί είμαι μαθήτρια σας, ξέρω τι ακριβώς να κάνω.Ειναι πολύ σημαντικό αυτό. Εύχομαι και γω μετά από 5χρονια να σκέφτομαι σαν κ σας!
Σας ευχαριστώ πολυ♥️
Καλή μου Νατάσσα,
συγχαρητήρια που κράτησες τη μπάλα τόσο καιρό!! Οι περισσότεροι από μας δεν τα καταφέρνουν τόσο καλά, και τη χάνουμε ξανά και ξανά και ξανά. Εμείς στο δεύτερο παιδί αποχαιρετίσαμε κάθε υπερηφάνεια και όταν μας έλεγαν φίλοι «τι να φέρουμε για το μωρό» λέγαμε «τίποτα, αλλά χρειαζόμαστε π.χ. χαρτί κουζίνας και ένα ζεστό φαγητό, ότι σου κάνει κέφι να ετοιμάσεις!». Έχει νομίζω μεγάλη σημασία να αντιλαμβανόμαστε πως πάμε να χάσουμε τη μπάλα (ή την έχουμε ήδη χάσει), και να ζητάμε βοήθεια όσο πιο νωρίς γίνεται.
Και ναι, όσο περνάν τα χρόνια γινόμαστε πιο επιεικείς με τον εαυτό μας (που δεν είμαστε λιγότερο άνθρωποι από το παιδί), και επίσης σκεφτόμαστε πως τα ΙΔΙΑ τα παιδιά μεγαλώνοντας θα μας έλεγαν «Έλα ρε Μάμι τώρα, σοβαρά για αυτό στενοχωριόσουν;;» Πράγματι.
Καλή συνέχεια, καλά νεύρα εύχομαι και βοήθεια και χαμόγελα απ΄όλους!!
Σουζάννα 🤗
Καλησπέρα! Ειμαι μαμα διδυμων αγοριών 2,5 χρονων! Απο την ωρα που γέννησα κατέρρευσε όλος ο κοσμος της οργάνωσης μου 😋😋 Ολη μερα τρέξιμο, παιδια, οικογενεια, δουλεια και ποσα ακομα….στον ενα χρονο σχεδόν έπεσα κατω και σωματικά και ψυχολογικά….απο τοτε ξεκίνησα ψυχοθεραπεία. Με βοηθαει πολυ…αλλα ακομα και τωρα ειναι φορές που νιώθω Superman
Καλημέρα Άννα, χαρά στο κουράγιο σας! Η μητέρα μου, που είναι και φοβερά οργανωμένη και απίθανα εργατική, εργάζεται ακόμα κανονικά στα 74 της χρόνια, περιγράφει σαν την πιο δύσκολη εποχή της ζωής της τα πρώτα χρόνια με τα παιδιά. Μετά από εμένα ήθελαν ένα δεύτερο παιδάκι και τους βγήκε… διπλό – τότε ακόμα χωρίς εξωσωματικές και τέτοια. Νά’ναι καλά τα αδέλφια μου δηλαδή, αλλά για την ίδια ήταν τεράστια δοκιμασία και δεν το έχει ξεχάσει ποτέ. Να είστε καλά, και χαίρομαι που φροντίζετε τον εαυτό σας, ένας καλός ψυχοθεραπευτής αξίζει το βάρος του σε χρυσάφι!
Σουζάννα 🌷
Γειά, έχεις δίκιο φίλη μου σε όσα αναφέρεις παραπάνω, δεν υπάρχει εγχειρίδιο καλής μαμας… και κάνουμε όλα όσα αναφέρεις για την καλή ανατροφή και διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας με πολύ -πολύ αγαπή και παρολα αυτά έχουμε τύψεις…και όταν μεγαλώσουν τα παιδιά μάς, και μας επισημαίνουν παραλήψεις και λάθη μας κατα την γνώμη τους που κάναμε , ΤΟΤΕ αισθανόμαστε ενοχές γιατι ειναι πια αργά να επανορθώσουμε ,,,,, αισθανομαι ότι ειναι ενας φαύλος κύκλος……χχχχχχχχ
Ποτέ δεν είναι αργά για να επανορθώσουμε πράγματα που αντικειμενικά δεν κάναμε καλά. Για τα παιδιά μας είναι συχνά εξαιρετικά σημαντικό έστω να αναγνωρίσουμε λάθη και να πούμε «Λυπάμαι που σου έλεγα Χ ή Ψ» «Αναγνωρίζω πως ήταν λάθος μου» «Έκανα ό,τι μπορούσα γιατί …» κλπ. Οι μοναδικοί γονείς που δεν (μπορούν να) αναγνωρίσουν λάθη, κακούς χειρισμούς κλπ είναι οι αληθινά κακοί γονείς, που πράγματι δεν μπορούν να παρατηρήσουν και να αξιολογήσουν τι έκαναν/έλεγαν με μια στοιχειώδη κριτική σκέψη. Να είστε καλά, Σουζάννα 🌈
Τέλειο κείμενο! Κι εγώ επαναλαμβάνω στον εαυτό μου "δεν μπορείς να τα έλεγχεις όλα" και "κάνουμε ο,τι καλύτερο μπορούμε!"
Υπέροχο!! Διαβάζω και τα δάκρυα τρέχουν ποτάμι.. Είμαι νέα μαμά ενός παιδιού σχεδόν 2 ετών κ έχω άλλο ένα αγγελούδι στην κοιλίτσα μου.. Εργαζόμενη μέχρι πρότινος, βοήθεια από πουθενά!! Μόνιμες τύψεις, μόνιμα έντονος εκνευρισμός. Η αίσθηση του ανικανοποίητου. Ναι μεν καταπιάνεσαι με όλα αλλά δεν είσαι καλή πουθενά.. Οδηγίες χρήσης όμως δεν μοιράζουν δυστυχώς στο μαιευτήριο. Αποδεχόμαστε ότι δεν είμαστε ρομπότ κ κάνουμε λάθη. Το κείμενο προσφέρει τεράστια ψυχική τόνωση. Μπράβο Αντωνία. Μπράβο Σουζάνα.
Καλημέρα Κωνσταντίνα, ναι, σιγά σιγά! Νομίζω και οδηγίες χρήσεως να είχαμε (υπάρχουν τέτοια βιβλία), η πραγματικότητα της 24ωρης ενασχόλησης, ευθύνης και κούρασης είναι αληθινά δύσκολη. Υπάρχουν μέρες που πάνε καλά, άλλες που ξεκινούν άσχημα και πάνε από το κακό στο χειρότερο. Δεν είναι μόνο θέμα των λαθών που κάνουμε. Με τόσες υποχρεώσεις και μόνο 24 ώρες στο 24ωρο, πρέπει να είμαστε επιεικείς με τον εαυτό μας ("είμαι μόνο μία και κάνω ό,τι μπορώ, τελεία.") και να αναγνωρίζουμε πρώτα απ΄όλα οι ίδιες πόσο προσπαθούμε. Έχεις τις καλύτερες ευχές μου για ατσάλινα νεύρα, καλό ύπνο και υποστήριξη από τους γύρω σου! Σουζάννα 🌷